Dikke vette pech
Right, er wordt nog gelezen hier!! Ik ben er blij mee!
Juist, eerst de personele verandering, de tijd vliegt ook al, en ik ben inmiddels 24, en geen 22 meer!
Tot zover het leuke nieuws. Na maanden hard werken kreeg ik in juni vorig jaar vakantie. Ik zou met een super aardige captain mijn laatste dag voor de vakantie vliegen, 4 sectoren wel, maar ach ja, tis toch bijna vakantie. We moesten naar noord Afrika en Manchester. Maar onze eerste sector was vertraagd. En t was ook een lange vlucht, dus we waren nog ietsjes later op de bestemming. Helaas, ach gut wat jammer nou toch ;) onderweg terug krijgen we een printje, dat een andere bemanning de Manchester is gaan doen, omdat wij zo laat zijn... Het is 5 juni 2007, mijn vakantie begint!
Op 6 juni op weg naar San Francisco. Zaten lekker op het bovendek van de jumbo wijn te drinken en lol te maken, en ook zo begon de vakantie. Fietsen over de Golden Gate brug, lunchen bij verschillende 'interessante tenten', en op dag 3 de auto opgehaald. Naar Yosemite Park gereden, top tip, super mooi daar!
En dan wordt t 11 juni 2007. Rond 11:30 rijden we vlakbij Los Angeles, waarvan we terug zullen vliegen. De andere kant op rijdt iemand, die een hartaanval krijgt. Hij slingert 1x over de weg, en rijdt recht bij ons naar binnen. Allebei reden we ongeveer 100 km/u. De kant waar ik zat, werd eerst geraakt. Een electricien die bij een huis vlakbij werkt, hoort de klap, rent ernaar toe. Hij checkt de hals van de oudere man, helaas, niets. Hij rent naar onze auto toe, 1 maal oke, de andere was ik. Ik bewoog wel wat, maar mijn hele hoofd lag open, en dat is alles wat hij zag. Hij bond een t-shirt rond mijn hoofd (thanks David!!) dat mijn leven heeft gered.
De hulpdiensten komen aan, en nemen alles over. Ze willen mij eerst laten, 'omdat ik t toch niet zal halen'. De electricien wordt boos, dus ze beginnen met me uit de auto snijden. Het hulpstuk vliegt in de brand. De brandweer was er al, dus vlammen gauw uit. Het hulpstuk doet t nog. Ik word uit de auto gesneden, in een helikopter gedragen, en naar het UCLA in Los Angeles gevlogen. (Klinkt UCLA bekend? Britney Spears was er ook) Daar wordt vastgesteld dat ik mijn rug heb gebroken, zware hersentrauma heb, een rib heb gebroken, mijn milt is gescheud, mijn darmen gereconstrueerd moeten worden, er een gezichtsreconstructie nodig is etc etc etc.
Mijn ouders worden wakker gebeld, en zijn er binnen 24 uur. Dank jullie! Ook mijn broer komt later langs. Ik lig 8 weken in Los Angeles, voor ze me goed genoeg vinden om per prive jet naar Engeland te worden gevlogen. In die 8 weken word ik 7 keer geopereerd, operaties die moeilijk waren voor de vakkundigen, schrijven ze in de rapporten. Het wordt nog eng als ik hersenvocht uit o.a. mijn neus begin te lekken. Maar ik leef nog...
Ik word gevlogen naar Londen Luton, en vanuit daar naar een ziekenhuis gereden. Dat is een prive ziekenhuis, wat door de verzekering van mijn werk wordt betaald. Ik word naar binnen gedragen, en loop 8 weken later (ondersteund door 2 verpleegsters, maar ach) naar buiten, om naar het volgende ziekenhuis te gaan. Het potje geld van de verzekering was op, dus nu naar een staatsziekenhuis. Daar is alles wel minder, maar sommige dingetjes waren beter. Weg privacy, maar ach...
In totaal lig ik 6 maanden in het ziekenhuis, en ik ben nu nog steeds aan het revalideren. Mijn werk wordt erg ongeduldig, maarja, wat kan ik eraan doen? Ik heb nergens om gevraagd. De andere man in het ongeluk bleek later een bekende hartpatient te zijn. Daardoor was zijn verzekering zeer gelimiteerd.
Gelukkig had ik een half uur voordat de vlucht vanaf Heathrow naar San Francisco vertrok, bedacht dat ik geen reisverzekering had. En dus nog maar even gauw gekocht op de luchthaven. 30 pond... Ze kregen ongeveer 1,5 miljoen dollar aan rekeningen.
Er is een advocaat bezig met alle Amerikaanse rompslomp, en papierwerk. Ik hoop dat ik dit gauw achter me kan laten. Het heeft me wel veranderd. Ik ben veel blijer dat ik iedere ochtend wakker word. Vooral dat t geen alarm is, wat me wakker maakt! Ik mag nog niet werken als piloot. Ander werk zou nu part time beginnen te kunnen, dus daar zal ik binnenkort wel eens mee beginnen...
Oja, en er staat me waarschijnlijk nog een operatie te wachten aan mijn gezicht. Ik baal van het hele gebeuren, maar ik probeer zo snel mogelijk beter te worden.
Dus, nu begrijp je het... Pas asjeblieft op met auto's! Ik ben TE dichtbij geweest...
Jezus wat een ontzettend bizar en schokkend verhaal! ben erg blij (ook al ken ik je niet :)) dat je het gehaald hebt!
Ik ben de jongen die je een keertje gemaild heeft waarom je je blog niet up to date hield ;).
Hoop dat je later nog kan vliegen!
m.v.g.
Tim
Geplaatst door: Tim | 8 maart 2008 om 1:21
Mijn god... Wát een verhaal! Ben ontzettend blij dat ik toen ik begon te lezen zeker wist dat het in ieder geval redelijk goed is afgelopen, anders was er nooit meer een blog gekomen. Maar dat heeft weinig gescheeld.
Heel veel, ontzettend veel sterkte, Michel! Meer kan ik eigenlijk niet zeggen...
Geplaatst door: Jorg | 8 maart 2008 om 1:47
Wat een verhaal man! Gelukkig dat je het in ieder geval nog kan navertellen. Heel veel succes met je verdere revalidatie!
Gr. Paul
(speedbird44cd van atcbox)
Geplaatst door: Paul | 8 maart 2008 om 9:17
Ik moet gewoon reageren; ik zit hier met mijn mond open jouw aangrijpende verhaal te lezen.
Wat goed dat je uiteindelijk dit verhaal nog kan navertellen, zeker door het kordate optreden van een volslagen onbekende !
Waarom zet je dit verhaal niet op atcbox ? Je zal verbaasd zijn over het aantal en de kwaliteit van de reacties aldaar !
Heel veel sterkte de komende tijd en keep on posting !
Geplaatst door: nustyR | 8 maart 2008 om 11:02
Oei, das niet best. Sterkt!!!
Geplaatst door: Broeder | 8 maart 2008 om 11:17
Hi Michel,
Zo af en toe keek nog eens op je blog maar dat bleef maanden lang leeg. Nu een paar dagen terug zag ik dat je er nog was en niet vermoedende dat dit verhaal er achter zat.
Wat je schrijft is bijna niet te bevatten en ik hoop dat dit niet leidt tot het beeindigen van je vliegende loopbaan.
Kan je alleen maar sterkte wensen voor de toekomst en hoop toch dat je blijft posten
Grtz. Peef
Geplaatst door: Jan Peverelli (Peef ATCBOX) | 8 maart 2008 om 13:49
*#$%&* wat een verhaal zeg! Geweldig dat je dit nog kan navertellen! Ik wens je veel sterkte met het revalideren!
Geplaatst door: Jasper | 8 maart 2008 om 17:28
Damn, hoe het noodlot kan toeslaan.... sterkte met de revalidatie!
Geplaatst door: martijn | 8 maart 2008 om 18:53
Wat een verhaal zeg! Veel sterkte bij het revalideren!
Geplaatst door: Tim (Tim-1989 ATCbox) | 9 maart 2008 om 21:37
Allemachtig wat een verhaal. Heel veel sterkte met het herstel. Hou ons op de hoogte!
Geplaatst door: Luc | 9 maart 2008 om 22:33
Ik had de link naar je pagina al weggehaald, want je schreef toch niks meer. Dan zo af en toe toch maar ff checken of je nog leeft, en dan... SHIT, BEETJE VERKEERDE WOORDKEUS...
Niet te geloven wat een verhaal. Ik wens je het allerbeste, hoop dat je er weer helemaal bovenop komt en dat je weer gewoon bij je werkgever aan de slag kunt. Hou ons op de hoogte!
Houdoe,
Charles
p.s. ik ga je site weer linken...
Geplaatst door: Charles | 11 maart 2008 om 9:44
Hey Michel,
Ik moest toevallig even aan je denken en dacht: goh ik ga eens even op die site van je kijken. Zie ik zo'n verhaal! Sjesus, dat is echt schrikken! Gelukkig heb je het overleeft, dat is het belangrijkste, maar wat zal het voor jou en je omgeving moeilijk zijn geweest! Ik wil je echt heel veel sterkte wensen nog! Ook namens mijn ouders. (Ja die weten nog steeds wie je bent, nadat je een keer hier in Hengelo bent geweest ;))
Groetjes Mascha
Geplaatst door: Mascha Lubbers | 16 maart 2008 om 18:29
Tjonge, om stil van te worden... gelukkig kun je het navertellen, de rest is allemaal maar bijzaak.
Ik wens je veel sterkte met de revalidatie, en geniet bovenal van al die kleine dingetjes die eerder zo onbelanggrijk leken!
Geplaatst door: Marcel | 17 maart 2008 om 20:06
My god...... en daar word deze jongen met de grote bek heul heul stil van. Sterkte vent, wat ben ik blij dat je nog leeft.
Geplaatst door: Richard van Meerten | 20 maart 2008 om 19:01
He Michel,
Wat een verhaal..... en dan ook nog dat recente verhaal over je werkgever... hoeveel shit kan een mens hebben! Maar voorop staat dat je er in ieder geval nog bent. Laat de moed niet zakken!!
Grtz
Rob
Geplaatst door: Rob | 4 april 2008 om 16:37
Wat een verhaal, daar krijg je kippenvel van. Doe jij dan maar voorzichtig aan Mike
Geplaatst door: sebbo | 1 mei 2008 om 11:47
Bizar verhaal, sterkte de komende tijd. Maar als ik lees wat je hebt meegemaakt, komt dat ook wel goed.
Geplaatst door: PeterS | 1 mei 2008 om 12:17
Tjonge, het is een heel akelig verhaal. Sterkte met alles! Maar zelf rijd ik niet en je maakt mensen wel bang, hoor!
Ben je n.b. piloot, krijg je op de grond een ongeluk.
Geplaatst door: Thérèse | 1 mei 2008 om 18:01
Ik had helemaal kippenvel van het lezen! Ik wens je veel sterkte bij het revalideren en beter worden!!
Geplaatst door: Roos | 18 mei 2008 om 21:31
Kippenvel... sterkte verder nog met beter worden. Je hebt echt een megaengel op je schouder!!!
Geplaatst door: MarS | 29 mei 2008 om 14:23